Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Nog steeds dezelfde Sharon. Leven met brandwonden

 

Sharon van Eck (23) zal zaterdag 2 mei 2009 niet snel zal vergeten. Het had een gezellige barbecueavond moeten worden met wat vrienden, maar een fles spiritus verandert voorgoed Sharons leven. Ik besef nu dat elke dag de laatste kan zijn. Daarom wil ik elke dag zoveel mogelijk genieten. We waren met een groep vrienden gezellig aan het barbecueën. Het begon wat kouder te worden, dus maakten we van de barbecue een vuurkorf. Een van de jongens besloot om wat spiritus op het vuur te gooien. Ik dacht dat ik op een veilige afstand zat. Uiteindelijk belandde de hele fles in het vuur. De fles explodeerde en de inhoud spoot precies mijn kant op. Ik stond letterlijk in vuur en vlam. Op dat moment denk je alleen: hoe krijg ik dat vuur zo snel mogelijk uit? Ik ben op de grond gaan liggen en de mensen om me heen probeerden het vuur uit te krijgen. De jongen die even daarvoor spiritus in het vuur had gegooid, kwam aanrennen met een soeppan gevuld met water. Hij gooide het water over mij heen en toen was het vuur uit.

Negentien procent
Sharon voelde in eerste instantie niets. Ze had derdegraads verbrandingen en de zenuwuiteinden waren ook verbrand. In het ziekenhuis werd vastgesteld dat ik 19 procent van mijn lichaam had verbrand. Ik werd gelijk naar het brandwondencentrum gebracht. Uiteindelijk heb ik daar 5,5 week gelegen. Doordat ik mijn handen voor mijn ogen had geslagen, was alleen het onderste gedeelte van mijn gezicht verbrand. Verder had ze ook brandwonden op mijn handen, hals, delen van haar armen en de voorkant van haar benen. Een paar dagen na het ongeluk zag ik voor het eerst de huid van mijn handen bij het verwisselen van het verband. Ik schrok heel erg. Toen besefte ik pas dat hoe erg het was. In de drie weken die volgden, wilde ik dat er een handdoek over de spiegel hing. Ik wilde mezelf niet zien. Toen ik een paar weken later huidtransplantaties had gehad, durfde ik het wel aan. Het viel me alles mee. Ik zag gelukkig mijn eigen gezicht gewoon terug. Mijn ouders hebben tijdens het hele proces telkens foto’s gemaakt. Die heb ik achteraf wel gezien, dat was behoorlijk heftig.

Ik heb mijn uitstraling nog
Sharon noemt zichzelf een vechtlustig persoon. Ik zie een situatie vaak positief in en anders maak ik het positief. Ik kijk daarom ook niet negatief terug op de periode na mijn ongeluk. Ik ben nog steeds de Sharon die ik voor het ongeluk was. Ik heb mijn uitstraling nog, dat zeggen anderen ook tegen mij. Verder kan ik alles nog ondanks mijn brandwonden. Dat is genoeg voor mij. Ik ben allang blij dat ik er nog ben. Niet alleen qua uiterlijk is Sharon veranderd, ook van binnenin. Ik ben meer van het leven gaan genieten. Risico’s durf ik nu veel sneller te nemen. Dat klinkt misschien vreemd na alles wat er is gebeurd, maar ik besef nu juist dat elke dag de laatste kan zijn. Daarom wil ik elke dag zoveel mogelijk genieten. Dat is een positieve verandering in mijn leven door het ongeluk.

Ik vind het lastig om bijvoorbeeld in mijn bikini te lopen op het strand. Het is een drempel die je over moet, maar ik ga mezelf geen dingen ontnemen omdat andere mensen dan naar mijn littekens kunnen kijken. Dat doen veel andere vrouwen met bijvoorbeeld littekens helaas wel. Ik ben er gelukkig nooit tegenaan gelopen dat mensen me niet wilden spreken of leren kennen door mijn brandwonden. Zelf ben ik door het ongeluk veel meer achter mensen hun uiterlijk gaan kijken. Ik heb respect gekregen voor mensen die afwijken. Ik zeg nu dan ook altijd: kijk verder dan het uiterlijk, de binnenkant is vaak mooier dan je denkt.

Tekst en beeld: Thalina Koeleman

Bron: Puur | www.webmagazinepuur.nl

 

 

Tags