Met het oog op de verschijning van de glossy MEER organiseerde de IZB op verschillende plaatsen in het land toerustingsavonden. Die bijeenkomsten werden druk bezocht. Het tijdschrift is gemaakt om met buren, vrienden en collega's in gesprek te gaan over het christelijk geloof. Nu het menens werd, wilden velen toerusting: Help me om zulke gesprekken te voeren!
In het Reformatorisch Dagblad stond onlangs een artikel waaruit bleek dat van de Amerikaanse christenen (de onderzoeksgroep telde 3000 personen) zo'n 80 % zich verantwoordelijk voelde om het evangelie te delen met anderen, maar dat slechts 25 % er in het afgelopen halfjaar werkelijk toe gekomen was. Men vond het moeilijk. Ook bleek dat mensen die relatief recent tot geloof gekomen waren eerder het evangelie deelden met anderen dan degenen die al langere tijd geloofden. Oudere christenen doen het daarentegen met meer intentie.
Uit het onderzoek was verder gebleken dat 21 % van de ondervraagden geregeld (dagelijks) bad voor het geestelijk welzijn van niet-christenen. Dat is een belangrijke indicatie voor de mate waarin zij de opdracht tot getuigen serieus nemen. 20% gaf te kennen dat zelden te doen. Eerlijk gezegd denk ik dat het in Nederland, wat betreft de historische kerken, niet veel anders zal zijn.
De dag erop verscheen in dezelfde krant het bericht ‘Als je je voor het evangelie schaamt, klopt er iets niet'. Daarin werden een aantal hindernissen genoemd die ons weerhouden van het getuigen. Ik haal ze hier aan:
OnverschilligheidHoe ga ik om met iemand in mijn omgeving die totaal onverschillig lijkt te staan tegenover het evangelie?
Geen tijd
Veel mensen hebben het druk, ze staan misschien niet eens open voor een alledaags praatje, laat staan voor iets wat verder gaat dan dat. Hoe bereik ik hen dan toch?
Angst
Ik vind het eng om met anderen te praten over het geloof. Zelf weet ik ook het antwoord op alle vragen niet, wat nu als iemand mij vragen stelt die ik niet kan beantwoorden?
Begin
Het is moeilijk om te beginnen over het evangelie terwijl je gewoon gezellig met de ander in gesprek bent. Hoe kan ik het beste beginnen over God en Zijn Woord?
Schaamte
Spreken met anderen vind ik niet moeilijk. Maar stel nu dat iemand met mij mee naar de kerk wil, dan ben ik bang dat diegene zich er helemaal niet thuis voelt.
Reactie
Ik ben bang voor de reactie van de ander. Hoe zou hij of zij het oppakken als ik over de Heere Jezus vertel en over de Bijbel? Wat als ik word uitgelachen of als de ander boos wordt?'
Ds. Hans Eschbach (PKN), Willem Korving (Hersteld Hervormde Kerk) en Johan Krijgsman (Ger. Gemeente) reageerden op de hindernissen. Het is goed om deze serieus te nemen en ze te bestrijden. In de verschillende antwoorden zitten elementen waar ik het over wil hebben.
Angst en schaamte
Omdat wij getuige zijn op een menselijke manier benaderen, maken we afwegingen. Ben ik kansarm of kansrijk? Heb ik een goede techniek? Neem ik de juiste houding wel aan? Getuige-zijn is niet in de eerste plaats een kwestie van onze kansen en mogelijkheden of het gebrek daaraan. Degenen die er dagelijks in hun gebeden mee bezig zijn zullen het merken: getuige-zijn is in de eerste plaats de vervulling van Gods belofte. Spreken met God; luisteren naar God, verlangen het beeld van Jezus in je zelf te vertonen, leert je kijken met Gods ogen. Het wekt in ons bewogenheid en barmhartigheid. En dat gaat verder dan het aanleren van bepaalde vaardigheden. Begrijpt u me goed: ik hecht aan een zorgvuldige voorbereiding en een goede gesprekstechniek. Maar het begin ligt op een veel existentiëler niveau, namelijk onze eigen omgang met God. Daar wordt het verlangen geboren om wat je zelf ontvangt in de toewending van Gods vriendelijk aangezicht te delen met een ander. Misschien klinkt het u te geestelijk. Angst en schaamte hangen samen met gezichtsverlies. We zijn het ontwend om onszelf prijs te geven. We denken veel te verliezen te hebben. Ten diepste is dat vreemd. Wij ‘hebben' namelijk helemaal niets en wat we al ‘hebben', dat hebben we ontvangen. We zijn ook helemaal niets omdat we leven van genade. Opmerkelijk: we belijden dit zondag aan zondag, maar blijkbaar maken we het niet geldig in ons bestaan van alledag. Luther schijnt op zijn sterfbed gezegd te hebben; ‘Wir sind nur Bettler.' Maar wel bedelaars bij een genereuze en milde God. Wie stopt met de schijn op te houden is bijzonder ontwapenend bezig. Veel hindernissen smelten dan weg. Natuurlijk roept het egelmatig vervreemding en weerstand op. Maar wat had u dan gedacht? Dat er een formule zou zijn die u als volgeling zou vrijwaren voor spot en woede die uw Meester wel ten deel viel? Het lijkt me goed om vast wat te wennen aan een wat minder comfortabele positie, iets minder in de luwte, iets minder ‘stil en gerust'. We hoeven zelf niet militant te worden. Wie het evangelie verkondigt, werkt met dynamiet. Angst en schaamte hangen ook samen met gebrek aan vertrouwen. Het is niet ons project, het is het werk van Jezus Christus zelf, die alle macht ontvangen heeft , in de hemel en op de aarde. Die wordt inderdaad in zwakheid volbracht, zodat het eerder een ergernis en een dwaasheid lijkt. Christenen zijn in de loop van de tijd wel heel erg burgerlijk geworden: rust, reinheid, regelmaat. Jammer dat ze te maken hebben met een tegendraadse God. Als het in onze ogen ‘misloopt', zou God daar wel eens heel anders over kunnen denken...
Bron: IZB voor zending in Nederland, Amersfoort | www.izb.nl