Blogs

 

Bouwteam Flakkee plaatst twee Romaschooltjes in Oekraine

30 okt 2012, 16:49 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het Bouwteam Flakkee, een groep vakmensen uit de bouwwereld op Flakkee, heeft in het westen van Oekraïne vorige week twee schoolgebouwtjes neergezet. In de dorpjes Botragy en Sztrabicso kunnen Romakinderen nu ook naar school. De bouw is een samenwerkingsproject met Hulp Oost-Europa in Barneveld en de Oekraïense Roma Mission.

Hans Maljaars, coördinator Oekraïne van Stichting Hulp Oost-Europa is blij dat het Bouwteam Flakkee dit werk heeft verricht. We hopen dat de Romakinderen in de beide dorpen binnenkort naar school kunnen om onderwijs vanuit een christelijke visie te ontvangen. Daardoor krijgen de kinderen perspectief op een beter leven. Er is inmiddels een leerkracht gevonden die binnenkort begint met lesgeven. De kinderen gaan helaas niet naar de gewone basisschool, omdat het niveau te hoog is,zegt Hans Maljaars., en omdat ze daar nauwelijks welkom zijn.

Het bouwteam heeft twee eenvoudige schooltjes neergezet. Al het materiaal, een staalconstructie met zwaar geïsoleerde wanden en dak, zijn voorbewerkt in Nederland en in een vrachtwagen getransporteerd naar Oekraïne. Door sponsoring vanuit de bouwwereld en financiering vanuit stichting Hulp Oost-Europa en een Amerikaanse kerkelijke gemeente is het materiaal voor weinig geld neergezet. Maljaars: De kosten waren uiteindelijk ongeveer 10.000 euro per schooltje. We willen de jongens van het Bouwteam van harte feliciteren met hun succes en hun hartelijk danken voor al hun inspanningen.

De groep vrijwilligers uit de omgeving Sommelsdijk en Middelharnis hebben in de afgelopen jaren al meerdere projecten in Oekraïne gerealiseerd. In Oekraïne ondersteunt Hulp Oost-Europa inmiddels elf Romascholen die de afgelopen jaren zijn opgericht. De scholen zijn bedoeld als brugfunctie naar het reguliere basisonderwijs. Het blijkt dat Romakinderen zonder deze brug , geen aansluiting hebben op de bestaande scholen. Dat heeft te maken met de armoedige omstandigheden waaronder de meeste Roma leven, zegt Maljaars.

Bron: Stichting Hulp Oost-Europa (HOE), Barneveld | www.hulpoosteuropa.nl

› Meer...

Bouwteam Flakkee plaatst twee Romaschooltjes in Oekraïne

29 okt 2012, 09:59 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het Bouwteam Flakkee, een groep vakmensen uit de bouwwereld op Flakkee, heeft in het westen van Oekraïne vorige week twee schoolgebouwtjes neergezet. In de dorpjes Botragy en Sztrabicso kunnen Romakinderen nu ook naar school. De bouw is een samenwerkingsproject met Hulp Oost-Europa in Barneveld en de Oekraïense Roma Mission.

Hans Maljaars, coördinator Oekraïne van Stichting Hulp Oost-Europa is blij dat het Bouwteam Flakkee dit werk heeft verricht. We hopen dat de Romakinderen in de beide dorpen binnenkort naar school kunnen om onderwijs vanuit een christelijke visie te ontvangen. Daardoor krijgen de kinderen perspectief op een beter leven. Er is inmiddels een leerkracht gevonden die binnenkort begint met lesgeven. De kinderen gaan helaas niet naar de gewone basisschool, omdat het niveau te hoog is,zegt Hans Maljaars., en omdat ze daar nauwelijks welkom zijn.

Het bouwteam heeft twee eenvoudige schooltjes neergezet. Al het materiaal, een staalconstructie met zwaar geïsoleerde wanden en dak, zijn voorbewerkt in Nederland en in een vrachtwagen getransporteerd naar Oekraïne. Door sponsoring vanuit de bouwwereld en financiering vanuit stichting Hulp Oost-Europa en een Amerikaanse kerkelijke gemeente is het materiaal voor weinig geld neergezet. Maljaars: De kosten waren uiteindelijk ongeveer 10.000 euro per schooltje. We willen de jongens van het Bouwteam van harte feliciteren met hun succes en hun hartelijk danken voor al hun inspanningen.

De groep vrijwilligers uit de omgeving Sommelsdijk en Middelharnis hebben in de afgelopen jaren al meerdere projecten in Oekraïne gerealiseerd. In Oekraïne ondersteunt Hulp Oost-Europa inmiddels elf Romascholen die de afgelopen jaren zijn opgericht. De scholen zijn bedoeld als brugfunctie naar het reguliere basisonderwijs. Het blijkt dat Romakinderen zonder deze brug , geen aansluiting hebben op de bestaande scholen. Dat heeft te maken met de armoedige omstandigheden waaronder de meeste Roma leven, zegt Maljaars.

Bron: Stichting Hulp Oost-Europa (HOE), Barneveld | www.hulpoosteuropa.nl

› Meer...

Verlaging maximum zoutgehalte in brood

27 okt 2012, 17:58 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De ministerraad heeft ingestemd met een aanpassing van het Warenwetbesluit waarmee het gehalte aan keukenzout in brood wordt verlaagd. De verlaging van 2,1% naar 1,8% (in de droge stof) is een initiatief van de bakkerijsector zelf en gaat in per 1 januari 2013.

Het kabinet is tevreden met deze reductie en vindt het een goed voorbeeld van zelfregulering door de sector. Het past goed binnen het kabinetsbeleid om het zoutgehalte in voeding te verlagen. Het is nu aan de rest van de levensmiddelenindustrie dit voorbeeld te volgen.

Het kabinet wil dat bij een normaal voedingspatroon mensen niet teveel zout binnen krijgen. Het grootste deel van de zoutconsumptie wordt veroorzaakt door bereide levensmiddelen. Eind dit jaar wordt de voortgang hiervan bekeken. Bij onvoldoende resultaat, overweegt het kabinet wettelijke normen.

Bron: Rijksoverheid | www.rijksoverheid.nl

 

 

› Meer...

Interim-directie voor World Servants

27 okt 2012, 12:18 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het bestuur van de stichting World Servants Nederland heeft, na het vertrek van directeur Els Nijman, per 1 november 2012 Riek Lock en Jan Bosman als interim-directie aangesteld. Voor de zomer van 2013 wil het bestuur samen met de interim-directie en het managementteam helder hebben hoe de rol van de directie ingevuld gaat worden en wordt een nieuwe directeur benoemd.

In de achterliggende periode heeft Els Nijman samen met het managementteam gewerkt aan de ontwikkeling van de organisatie waarbij managementverantwoordelijkheden geleidelijk lager in de organisatie zijn gelegd. Het bestuur wil nu de rolverdeling tussen het managementteam en directie nader definiëren en op basis daarvan een profiel opstellen  voor de nieuwe directeur. Daarom heeft het bestuur besloten om vooralsnog met een interim-directie te werken, bestaande uit Riek Lock en Jan Bosman. Eerder maakten zij deel uit van het bestuur van de stichting World Servants Nederland.

Riek Lock (53) is organisatie antropoloog met internationale ervaring en werkt als zelfstandig professional. Jan Bosman (44) is bedrijfseconoom en directeur van Talent Enterprise BV te Linschoten. Beiden gaan voor één dag in de week als interim-directeur aan de slag.

Bron: World servants Nederland Wolvega | www.worldservants.nl | http://worldservants.hyves.nl

 

 

› Meer...

Tweede Kamerlid Voordewind neemt auto's in ontvangst

27 okt 2012, 12:18 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Op 25 oktober ontvingen Joël Voordewind, ambassadeur van de Christelijke organisatie Mercy Ships en lid van de Tweede Kamer voor de ChristenUnie, en Arjen van der Wolf, Directeur Mercy Ships Holland, twee prachtig versierde auto’s van een bedrijfssponsor, die graag anoniem wil blijven. De auto’s zijn aan Joël Voordewind symbolisch aangeboden om zijn rol als ambassadeur bij een organisatie die net als hij staat voor hulp aan de kansarmen. Joël Voordewind (Christen Unie) is al jaren vanuit de Tweede Kamer pleitbezorger voor duurzame hulp aan arme landen.

De auto’s gaan gebruikt worden voor bevoorrading van hospitaalschip Africa Mercy, het grootste ter wereld in haar soort, dat hoogstaande medische zorg brengt aan de allerarmsten in West-Afrika. Dit varend ziekenhuis, dat op uitnodiging van regeringen steeds een ander land bezoekt, ligt momenteel in Guinee. Jaarlijks worden duizenden gratis operaties verricht; het schip telt onder andere maar liefst zes operatiekamers. Ruim 400 vrijwilligers uit meer dan veertig landen werken aan boord, zonder salaris en variërend van enkele maanden tot soms jaren lang. Iedereen die aan boord komt helpen, chirurg of verpleegster of technicus, allen moeten maandelijks kost en inwoning betalen.

De overhandiging van de auto’s is niet voor niets tegen de achtergrond van het Binnenhof. Letterlijk wordt op de achtergrond van wat Mercy Ships doet onderhandeld over een nieuwe begroting en een nieuw kabinet. Signalen wijzen op een nieuwe bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking van een miljard euro. Hoewel Mercy Ships zelf geen cent subsidie of staatssteun ontvangt en helemaal afhankelijk is van giften, is de plaats van overhandiging van de auto’s wel symbolisch. Zoals Joël Voordewind in zijn nieuwste boek schrijft, het is opmerkelijk dat de gevolgen van een crisis die toch veel te maken heeft met teveel uitgaven en gespeculeer met geld, voor een deel wordt afgewenteld op de armsten. Met de overhandiging van de auto’s zo vlak bij het Binnenhof wil Mercy Ships juist nu een oproep doen aan iedereen om de organisatie te ondersteunen in haar werk voor meer gezondheid in de armste landen van de wereld. Dankzij het varende ziekenhuis en dankzij allerlei duurzame projecten aan land kunnen duizenden mensenlevens gered worden en hebben heel veel gezinnen weer een toekomst.

Voor wie meer wil weten, misschien een gift wil geven of zelf als vrijwilliger betrokken wil raken bij Mercy Ships: www.mercyships.nl

Bron: Mercy Ships, Rotterdam | www.mercyships.nl

 

 

 

› Meer...

Vrede in Mozambique

26 okt 2012, 13:44 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De ondertekening van het vredesakkoord, dat een einde maakte aan zeventien jaar bloedige burgeroorlog in Mozambique, wordt deze maand voor de 20ste keer herdacht. Toch laten de meeste politieke machthebbers zich weinig gelegen liggen aan echte democratie. Zij vormen daarmee een bedreiging voor de zwaar bevochten vrede, zo stellen de plaatselijke bisschoppen.

In 1975 kreeg Mozambique als een van de laatste landen in Afrika zijn onafhankelijkheid. De nieuwe regering die de plaats van het Portugese koloniale bestuur overnam voerde onmiddellijk een marxistisch-leninistisch georiënteerd bewind in, zonder ook maar het geringste voornemen te maken zijn macht te delen. Een lange en bloedige burgeroorlog was het gevolg met aan de ene kant de nieuwe machthebbers en aan de andere kant de rebellenbeweging RENAMO.

De gevolgen van deze oorlog, die bijna zeventien jaar duurde, waren rampzalig: meer dan een miljoen doden, anderhalf miljoen vluchtelingen en negen miljoen daklozen. De helft van de bevolking leed honger, terwijl het overgrote deel van de infrastructuur van het land: wegen, scholen, ziekenhuizen, vernietigd werd. De Kerk kreeg ook te lijden onder de gevolgen van de oorlog en de marxistische ideologie. Volgens het FRELIMO was de Kerk handlanger geweest van het Portugese koloniale bewind. Onder dit voorwendsel werden missionarissen het land uitgezet en de scholen en ziekenhuizen van de Kerk onteigend. Veel kerkgebouwen werden met de grond gelijk gemaakt, in beslag genomen of kregen een andere bestemming. Missionarissen kregen 48 uur de tijd om het land te verlaten. Veel Christelijke gemeenschappen kwamen zonder herder te zitten. Maar desondanks, bleef de Kerk met de weinig overgebleven catechisten en priesters haar parochianen bedienen en openlijk en onvermoeibaar preken tegen de oorlog.

“Wij hebben veel over vrede geschreven”, herinnert Mgr. Jaime Pedro Gonçalves,  zich. “Wij brachten documenten uit die onpartijdig waren. Wij hebben alle moordpartijen veroordeeld, ongeacht wie er voor verantwoordelijk was en wij hebben opgeroepen tot een politiek die een einde aan dit als maar toenemende geweld zou maken.”

Geleidelijk was de Katholieke Kerk uitgegroeid tot een belangrijke bemiddelaar tussen de strijdende partijen. In hun boodschappen, bleven de bisschoppen erop hameren dat er maar één mogelijkheid was om uit de crisis te raken: een ronde-tafelconferentie tussen alle Mozambikanen om te spreken over alles wat hen verdeelde. Toch hield de regering lang vast aan haar officiële standpunt dat de “gewapende bandieten” geen aanvaardbare gespreksparners waren en dat ieder gesprek tot mislukken zou zijn gedoemd. Al die jaren hielpen ook bemiddelingspogingen van de presidenten van Zimbabwe en Kenya niet. Uiteindelijk aanvaardden de twee partijen een voorstel voor een verkennende ronde voor onderhandelingen op het hoofdkantoor van de Sant’Egidio gemeenschap in Rome. Dit initiatief kwam voort uit de nauwe betrekkingen van deze gemeenschap met de bisschop van Beira. Gezamenlijk zetten zij zich tevens in voor verbetering van de betrekkingen tussen de Kerk en de regering van Mozambique en het op gang brengen van humanitaire hulp.

De gesprekken tussen de vertegenwoordigers van de president en de rebellen duurden 27 maanden. Voor de strijdende partijen die al twaalf jaar tegenover elkaar stonden, was deze ontmoeting in Rome op de eerste plaats een gelegenheid om elkaar onder ogen te komen. Tijdens die lange maanden waren veel pessimisten van oordeel dat we onze tijd alleen maar verdeden. Maar onze toenemende zwakte werd onze kracht. Het zaad van de vrede zaaien lijkt op het werk van de boer van wie het veld bevroren is en geen vrucht draagt, maar een rijke oogst binnenhaalt wanneer zijn tijd is gekomen, zegt Mgr. Matteo Zuppi, thans hulpbisschop in Rome.

De moeizame onderhandelingen wierpen uiteindelijk vrucht af met de ondertekening in Rome van het vredesverdrag van 4 oktober 1992. Tot op de dag van vandaag is dit verdrag een van de zeldzame voorbeelden van een conflict in Afrika dat aan een onderhandelingstafel tot een oplossing is gebracht. Het verdrag werd getekend door de toenmalige president en de toenmalige rebellenleider. De eerste vrije parlementaire verkiezingen vonden twee jaar later plaats.

Joaquim Chissano, president van Mozambique tussen 1986 en 2005, benadrukte voortdurend de rol van de Katholieke Kerk bij het streven naar overeenstemming die uiteindelijk leidde tot verzoening. De Katholieke Kerk heeft ook een sleutelrol gespeeld bij het temperen van de haatgevoelens tussen de verschillende groepen, want de oorlogvoerders waren broeders die hun broeders doodden, kinderen die hun ouders doodden en ouders die hun kinderen doodden. Wat onze maatschappij dringend nodig had, was verzoening.

In een boodschap bij gelegenheid van de 20ste verjaardag van de ondertekening van het vredesverdrag, hebben de bisschoppen van Mozambique er echter op gewezen dat het moeizame verzoeningsproces nog niet voltooid is. In dit land in het zuiden van het Afrikaanse continent, heeft de democratie nog niet definitief wortel geschoten. De politieke partijen zijn autoritaire groepen die zich over het algemeen weinig gelegen laten liggen aan democratisch gedragsregels. Alle beslissingen worden genomen in een kleine kring van machthebbers. Eenvoudige partijleden hebben niet of nauwelijks invloed op de beslissingen. Een dergelijke situatie is een bedreiging voor het voortbestaan van de democratie en de vrede, stellen de bisschoppen van Mozambique in hun boodschap. Bovendien geven zij uiting aan grote zorg over de ontdekking van uitgestrekte gasvoorraden voor de kust van Mozambique. Naar hun mening is de regering van Mozambique niet in staat deze voorraden op verantwoorde wijze tot exploitatie te brengen. Zij maken zich zorgen dat deze pas ontdekte rijkdommen verworden tot een nachtmerrie in plaats van uit te groeien tot een bron van welvaart.

Mozambique met zijn 21 miljoen inwoners, van wie 52,5% Christen (Katholieken 22,6%, Protestanten 29,3%, Anglicanen 0,6%) Animisten 30,3%, Moslims 16,6%, anderen 0,6%, staat weerloos tegenover de gevolgen van de economische wereldcrisis en behoort, net als in het verleden tot de armste landen ter wereld. De helft van de bevolking is analfabeet en het aantal mensen met aids is een van de hoogste ter wereld. Verder is het land een prooi van geweld en criminaliteit, waaronder handel in organen en mensen. Het zijn problemen die de Kerk in Mozambique krachtig aan de kaak stelt. In eigen land zet de Kerk zich ook in voor een goede opvang van haar parochianen. Maar de Kerk in Mozambique is met plaatselijke middelen alleen niet tegen de situatie opgewassen. Zij blijft afhankelijk van internationale hulporganisaties als Kerk in Nood om te voorzien in de materiële en geestelijke behoeften van missionarissen en plaatselijke geestelijken en tevens om morele steun te bieden aan hun pastorale activiteiten.

Hoewel de weg naar sociale rust en vrede langzaam gaat, blijft Mozambique van oorlog bespaard en vormt het een sprankje hoop voor andere Afrikaanse landen die geteisterd worden door schijnbaar onoplosbare binnenlandse conflicten. Dit straaltje hoop laat hun zien dat duurzame vrede meer is dan een ijdele hoop en in werkelijkheid kan worden omgezet.

Bron: Kerk in Nood s Hertogenbosch | www.kerkinnood.nl

 

 

› Meer...

De Christelijke Exodus uit Egypte

26 okt 2012, 13:44 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Voor Kopten was een dictator te verkiezen boven een islamitische bende.
Bezoek een willekeurige Koptische kerk in de Verenigde Staten en je herkent onmiddellijk de nieuwkomers. Je ziet het in hun ogen, je hoort het in hun gebroken Engels, voelt het in de manier waarop ze zich aan de kerk vastklampen op zoek naar het bekende. Ze zijn hier gekomen om te ontsnappen aan een plek die ze vroeger thuis noemden, waar hun voorouders voor eeuwen hebben gewoond.

Enorme aantallen Kopten zijn vanuit Egypte naar Amerika gegaan, om te ontsnappen aan de nationalisaties van Nasser en de groeiende islamitische vloed. De transformatie van hun land kwam niet plotseling, maar ieder jaar bracht meer openljke islamisering. De hoofddoek verspreidde zich, Koptische vrouwen voelden zich steeds meer anders, vreemdeling en gekenmerkt. Verbaal geweld kwam van leraren, omstanders bij het busstation die het kruis op de pols zagen, of van commentatoren op de staatstelevisie.

Maar het leven was overal het algemeen dragelijk. Mubarak verpletterde de islamitische opstand van de jaren 80 en 90. Hij was geen vriend van de Kopten, maar hij was ook geen vijand. Zijn politie kneep vaak een oogje dicht als Koptische huizen of winkels werden aangevallen door bendes, en de rechters straften de daders nooit, maar de president was geen islamist. Hij bemoeide zich soms zelfs om toestemming te geven om een kerk te bouwen, of om van Kerstmis een nationale feestdag te maken.

Om zeker te zijn werden Kopten uitgesloten van hoge overheidsposities. Er waren geen Koptische gouverneurs, inlichtingenofficieren, schooldecanen, of directeuren van overheidsbedrijven. Tot 2005, hadden Kopten presidentiële toestemming nodig om een nieuwe kerk te bouwen of zelfs om een toilet in een bestaande kerk te bouwen. Zelfs met toestemming blokkeerde de organisatie voor staatsveiligheid vaak de bouw onder het mom van bezorgdheid over de veiligheid.

Deze zorgen waren vaak terecht. Bendes konden mensen mobiliseren tegen Kopten vanwegen de geringste aanleiding: geruchten over een romantische relatie tussen een Christelijke man een moslimvrouw, het bouwen van een kerk, berichten over een Christen die de Islam beledigde. De details verschilden, maar de resultaten niet: huizen platgebrand, winkels vernietigd, Christenen die de dorpen verlieten, soms dode lichamen. De politie arriveerde laat en dwong tot een verzoeningsgesprek tussen daders en slachtoffers waarbij iedereen werd vergeven en niemand gestraft. Wat de Kopten het meeste pijn deed was dat de aanvallers buren, collega’s en jeugdvrienden waren.

Toen kwam vorig jaar de revolutie. Kopten waren hier nooit enthousiast over, misschien omdat eeuwen van vervolging leerde dat een dictator te verkiezen was boven bendes. Hij kon omgekocht worden, overgehaald worden om zaken tegen te houden of onder druk gezet worden door buitenlandse krachten. Tegen bendes heb je geen kans. Sommige jongere Kopten werden gelokt door de belofte van een liberaal Egypte, maar de oudere generatie wist wel beter.

De ineenstorting van de politie-organisatie bevrijdde de islamisten, die snel de nationale politiek domineerden, maar ze waren nog krachtiger in de straten en dorpen. Dit is waar de islamisering van het leven  (waartoe Moslim Broederschap leider Khairat Al Shater opgeroepen had) een realiteit werd.

De Moslim Broederschap was gericht op het sussen van Koptische angsten door zich in het Engels tot het Amerikaanse publiek te richten. De werkelijkheid was anders. Toen in januari Koptische huizen en winkels werden geplunderd in een dorp in de buurt van Alexandrië, organiseerden de Broederschap, parlementariërs en salafisten een verzoeningsgesprek waarbij niet de aanvallers werden gestraft, maar de Kopten het bevel kregen om het dorp te verlaten.

Kort daarna, ontkende Sayed Askar van de Broederschap dat Kopten met problemen met de bouw van kerken werden geconfronteerd, door te zeggen dat ze meer kerken hebben dan ze nodig hebben. In de verkiezingen werden Kopten beschuldigd dat ze het oude regime ondersteunden. Toen er pogingen werden ondernomen om een niet-islamitische coalitie te vormen die werd geleid door zakenman Naguib Sawiris, een Kopt, beschuldigde een website van de Broederschap hem en zijn geloofsgenoten van verraad.

Westerlingen kunnen debatteren over hoe gematigde Egyptische islamisten zijn, maar voor Kopten is die vraag zinloos. Hun mogelijkheden zijn beperkt. Terwijl Kopten de grootste christelijke gemeenschap in het Midden-Oosten zijn, zijn ze te klein om een rol te spelen bij het bepalen van het lot van het land. Ze zijn niet geografisch geconcentreerd in een gebied dat een veilige zone kan worden. De enige optie is om te vertrekken, een einde aan 2000 jaar Christendom in Egypte.

De trieste waarheid is dat niet iedereen in staat zal zijn om te vluchten. Degenen met geld, kennis van het Engels en dergelijke zullen vertrekken. Hun armere broeders zullen achterblijven.

Wat kan er gedaan worden om hen te redden? Egypte ontvangt $ 1,5 miljard aan Amerikaanse hulp, ieder jaar. Washington heeft verschillende middelen om de nieuwe leiders van Egypte te laten luisteren. Islamistische pogingen om de tweederangs status voor Kopten in de nieuwe grondwet van Egypte te verankeren moeten worden gestopt. Buitenstaanders moeten Moslim Broederschap politici die van plan zijn om de controle over de financiën van de Koptische kerk over te nemen in de gaten houden. Op zijn minst moeten donoren eisen dat aanvallen op Kopten worden bestraft en veroordeeld.

Nu even terug naar de gezichten van de nieuwe immigranten in mijn kerk in Fairfax, Virginia. Ik kan niet ontsnappen aan het gevoel dat het te laat is. Misschien is het lot van de Kopten al lang geleden bezegeld, in het midden van de vorige eeuw, toen de joden uit Egypte werden geschopt. In de late jaren 1940, zongen Broederschap demonstranten, in verwijzing naar de sabbat van de Joden en anderen: Vandaag is het zaterdag, morgen zal het zondag zijn, oh Christenen. En zo is het.

De heer Tadros is een onderzoeker bij het Hudson Institute's Center voor Religieuze Vrijheid. Momenteel werkt hij aan een boek over de Kopten voor de Hoover Institution. Een versie van dit artikel verscheen 12 oktober 2012, op pagina A11 in de Amerikaanse editie van The Wall Street Journal, met de kop: De christelijke Exodus uit Egypte.

Bron: Kerk in Nood s Hertogenbosch | www.kerkinnood.nl

 

 

› Meer...

Vrees voor stroom vluchtelingen uit Libanon

26 okt 2012, 13:44 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De bisschop voor de Maronitische Christenen in Europa, Mgr. Maroun Nasser Gemayel, vreest dat de twee bloedige aanslagen in Christelijke wijken van Beiroet en Damascus een nieuwe stroom vluchtelingen op gang zal brengen.

De Christenen in het Midden-Oosten kijken reikhalzend uit naar vrijheid en veiligheid. Ondanks hun grote liefde voor hun thuisland, komen zij nu in de verleiding alles achter zich te laten en naar Europa of de Verenigde Staten te vluchten. In een interview met Kerk in Nood vertelde de bisschop dat de situatie in Damascus rampzalig is en dat veel mensen in Beiroet zich zelfs in de Christelijke wijken van de stad niet meer veilig voelen. Afgelopen vrijdag kwamen bij een aanslag in Beiroet acht mensen om het leven, terwijl een tweede aanslag zondag in Damascus aan tien mensen het leven kostte. Meer dan honderd personen raakten gewond.

De Christenen blijven trouw aan hun geloof, hun tradities en hun land. Dat geldt ook voor de Maronieten in Europa. Maar hun gemeenschappen zijn over dit continent verspreid en het is de taak van bisschop Gemayel de Maronitische Kerk, een van de oudste van het Christendom, in stand houden en de eenheid tussen de Libanese Christenen in Europa bevorderen. Daarvoor stichten ze onder andere scholen voor de Maronieten. In Europa leven 150.000 Libanezen van wie er 80.000 Maroniet zijn.

Kerk in Nood financiert verschillende projecten in Libanon. Sinds het uitbreken van de burgeroorlog in Syrië, richt de aandacht van de hulporganisatie zich vooral op de vluchtelingen uit Syrië en Irak die naar Libanon gevlucht zijn. Deze vluchtelingen bezitten niets meer en konden zichzelf vaak maar ternauwernood in veiligheid brengen.

Bron: Kerk in Nood s Hertogenbosch | www.kerkinnood.nl

 

 

› Meer...

Hulporganisaties publiceren tweede editie BelijdenISdoen

26 okt 2012, 10:48 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De christelijke organisaties Friedensstimme, Gave, In de Rechte Straat, Ontmoeting en Woord en Daad publiceren de tweede editie van BelijdenISdoen, hét magazine om belijdeniscatechisanten te betrekken bij de thema’s diaconaat, evangelisatie en zending. Catecheten kunnen het weer gratis bestellen!

Wat betekent het concreet en praktisch om belijdend lid van een christelijke gemeente te zijn? In BelijdenISdoen komen jongeren aan het woord die kortgeleden belijdenis deden. Ds. J.B. ten Hove doet een indringend appel op jongeren, in het bijzonder op belijdeniscatechisanten, om dienstbaar te zijn aan onze naaste, dichtbij of ver weg. Ook presenteren de organisaties zich aan de hand van voorbeelden uit de praktijk van hun werk. En is het nu belijdenisdoen of belijdeniksdoen? Ds. A. Huijgen schreef de column op de achterzijde van het magazine.

Sinds 2007 werken de vijf christelijke organisaties samen in dit initiatief voor catecheten (aanvankelijk de belijdenismap). Sinds vorig jaar is de belijdenismap vervangen door een aantrekkelijk vormgegeven magazine, BelijdenISdoen.

Met het doen van belijdenis spreken catechisanten hun voornemen uit om zich in dienst te stellen van Gods Koninkrijk. De vraag kan bij hen leven hoe ze dit concreet vorm kunnen geven. De samenwerkende organisaties hopen dat het magazine kan helpen bij de bezinning op hun plaats en taak in Gods Koninkrijk.

Voor meer info: www.belijdenisdoen.nu

Bron: Gave Harderwijk | www.gave.nlwww.woordendaad.nl | www.friedensstimme.nl

 

 

› Meer...

Duurzame relaties: is dat nog iets van tegenwoordig?

25 okt 2012, 15:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

GIDSnetwerk wil mensen meer betrekken bij onze samenleving. Met de kracht van een stevig en breed netwerk van leiders uit het bedrijfsleven, de politiek, zorg en welzijn, media, kunst en cultuur, kerk, onderwijs, wetenschap, alsmede maatschappelijke organisaties werken we met elkaar aan een vitale samenleving. Die visie heb ik voor ogen met GIDSnetwerk.

Ik zie zoveel gezinnen uiteen vallen, zoveel jongeren en ouderen aan de rand van de samenleving terecht komen. Het raakt mij diep als weer iemand, om welke reden dan ook, als kansloos op de arbeidsmarkt wordt weggezet. Of als mensen hun schulden maar zien oplopen en in een uitzichtloze situatie terecht komen. Mogen we daar onverschillig over zijn? Nee, natuurlijk niet. Daarom ben ik met een netwerk gestart waarin (christelijke) leiders gezamenlijk de schouders onder een effectieve aanpak van sociaal-maatschappelijke uitdagingen zetten.

Goed voorgaan, doet goed volgen. GIDSnetwerk groeit. Ik ben dankbaar om te zien dat al veel leiders zich binnen korte tijd hebben verbonden aan GIDSnetwerk. In een groot aantal gemeenten zijn lokale stichtingen opgericht. Recent is de GIDSnetwerk Academy van start gegaan. Met GIDSnetwerk Reconnect ondersteunen we kwetsbare mensen op hun weg naar een nieuwe toekomst, waarbij zij weer volwaardig meedoen aan de mogelijkheden op de arbeidsmarkt. GIDSnetwerk staat voor concrete veranderingen in de maatschappij. Een samenleving waarin respect en verdraagzaamheid, zorg voor de kwetsbare mens, delen van verantwoordelijkheid en rentmeesterschap over de schepping toenemende waarden zijn. Ik nodig u uit om mee te doen. Om met andere leiders in Nederland te investeren in een vitale samenleving! aldus Stan Uyland, directeur en oprichter van Stichting GIDSnetwerk.

Naast het GIDSnetwerk Prinsjesdagontbijt, dat op meer dan 16 plaatsen wordt gehouden, organiseert GIDSnetwerk een landelijke ontmoeting, waarmee ze goede doelen steunen. Dit is het GIDSgala op maandagavond  19  november aanstaande, in het nieuwe van der Valk hotel in Almere. Dit Gala bestaat uit een veiling van ludieke items, gelegenheid tot netwerken, een diner met vooraanstaande sprekers, musici en artiesten, waaronder: Piet Mars (Afas) Kardinaal Eijk, Minister Marja van Bijsterveldt, Laurens van Rooyen, Sharon Kips, etc.

De presentatie is in handen van kunstenares Wilma Veen.
Het 3e GIDSgala, een bijzondere benefietavond staat in het teken van Duurzame Relaties. De opbrengst van de avond gaat naar de stiching Josia (het Poorthuis) en de stichting Marriage Week: stiching Josia (het Poorthuis) en de stichting Marriage Week. Stichting Josia is een kersverse welzijnsorganisatie opgericht in 2011. Een kernwoord voor de stichting is ‘samen’. In een tijd waar de overheid op sociaal, maatschappelijk en cultureel werk moet bezuinigen, wil Stichting Josia een positieve impuls geven aan dit belangrijke werk. Een actievere rol van bewoners, vrijwilligers, bedrijven, kerken en organisaties is nodig. Er liggen kansen om daadwerkelijk gezamenlijk bij te dragen aan de samenleving. Stichting Josia wil hierin stimulerend, ondersteunend en uitvoerend actief zijn. Het eerste voorbeeld van de manier waarop Stichting Josia werkt is ‘Het Poorthuis’. Het Poorthuis is een woongemeenschap van mensen die hun talenten en aandacht willen investeren in het leven van de ander. Vijf gezinnen vormen de basis. Als woongroep willen ze een veilige en positieve leefomgeving vormen die tevens haar verantwoordelijkheid neemt in de buurt en wijk.

Marr iage Week – relatieweek Nederland is een platform van burgers en groepen, die jaarlijks in de week voor Valentijnsdag in dorpen en steden activiteiten ontwikkelen ten bate van duurzame liefdesrelaties. Het is een initiatief van personen en organisaties uit de wereld van cultuur, kerk, politiek, wetenschap en economie, die duurzame liefdesrelaties in de samenleving willen ondersteunen. Marriage Week is goed voor je Relatie. Verfrissend, activerend, feestelijk, bezinnend of romantisch. Het programma van Marriage Week – Relatieweek biedt mogelijkheden om samen met je partner leuke of verdiepende dingen te doen en zo je relatie te versterken. Elk (echt)paar dat wil investeren in de kwaliteit van haar of zijn relatie is hartelijk welkom deel te nemen aan de activiteiten van Marriage Week en haar partners.

Bron: GIDSnetwerk | www.gidsnetwerk.nl

 

 

› Meer...